Wat een afschrikwekkend nare sound is dit… een Iers carnaval der malloten… dan te beseffen dat mijn vriendin dat kerstlied fantastisch vind. Daardoor ga ik toch twijfelen of mijn stemgeluid ook niet net zo catastrofaal en door je ziel heen gaat…
Nee grapje, niet mijn muziek wel leuk geëxperimenteerd.
Dit voelt wel alsof ik met mijn neus in de boter val, dat ik mag beginnen met zo’n blues legende.
Lekker albumpie, misschien wat veel van hetzelfde voor mij.
Ik word enorm blij van een album als deze. Toegegeven ik luister meestal niet zo naar lyrics, ik zit meer op the feel van een plaat. En bij deze plaat voelt het goed.
Fragmenten knippen en gebruiken in je muziek dat is echt een gemis in de meeste muziek van nu. Om radio, speeches, etc te gebruiken als extra ‘instrument’ vind ik echt cool! Eén nieuwe vorm van Jazz, naar mijn idee. Niet echt meer nieuw natuurlijk, maar anders dan de klassieke jazz.
In Iron Sky van Paolo Nutini zit ook echt een fantastische speech van Charley Chaplin (als ik mij niet vergis).
Kortom een heerlijk album om in the flow te komen tijdens een activiteit, zoals longboarden in de zon. Joo dat ga ik dit weekend doen! Ben benieuwd of ik het dan wederom zo kan waarderen.
Oké dit is wel dingetje. Ik weet nog niet wat ik van dit album moet vinden…. De stem van de zanger vind ik bijzonder? Fijn en naar tegelijk om lang naar te luisteren? En dan muziek aanzich, die best goed technisch in elkaar zit. Maar toch als een mismatch voelt? Ik ga dit album herluisteren, wie weet wat ik er dan van ga vinden.
Vandaag het album nog eens beluisterd, maar deze keer echt met aandacht.
Dat maakt mijn beleving echt anders. Hoewel ik niet elk lied evengoed kan waarderen merk ik dat is de ambiance die gezet wordt door de plaat wel enorm kan waarderen.
Een solide 3.5
Smooth operator is voor mij wel het bekendste liedje van Sade.
Heerlijke plaat, zeker om in de mood te komen.
Niet superbijzonder.
Hiphop met Jazz invloeden daar word ik wel enorm blij van. De beats en sounds zorgen ervoor dat ik een soort flow kom.
Muzikaal voelt het ook echt als een anti-establishment beweging.
Voor de verandering ben ik eens echt gaan luisteren naar de tekst, aangezien jullie dat ook allemaal doen …
By the time i get to Arizona vind ik tekstueel echt sterk, gaaf dat ze starten met een radio speech.
Joo Van Halen!!!
Echt iconisch voor de jaren 80 synthesizer sound, ik ben heel benieuwd naar iets anders dan JUMP.
En dan hoor je JUMP en ben ik weer helemaal terug bij het boek en de film Ready Player One. Dat boek is echt een aanrader.
Interessant wel dat JUMP ONEINDIG MOTHERFUCKING LANG lijkt te duren, maar dat het stiekem net 3 min lang is… repetition much?
Dit album voelt als Peek witte mannen van middelbare leeftijd muziek.
Ik kan het gitaarspel waarderen, knap gespeeld. De muziek luistert makkelijk weg, maar enorm vernieuwend of tekstueel sterk vind ik het niet.
Haar stem in combinatie met band zorgt bij mij voor instant chill-modus. Hoewel het soms net iets te episch als chille achtergrond muziek.
Geen idee hoe deze plaat tekstueel in elkaar zit, ik vraag het mij ook niet af.
Lekker in de ochtend met een kopje koffie en de krant of ‘s avonds met whisky en een boek. Daarnaast ga ik er niet heel lekker op als dezelfde nummers op 1 plaat staan
Oeh Son of a Preacherman! Kennen jullie de cover van Thijs Boontjes;
Gast echt meer dan 2 uur… 💀
Hopelijk is het het waard.
Ghettomusick voelt al verschillende nummers in 1 track.
Sowieso vind ik dit album bij-elkaar-geraapt. Er zitten zeker lekkere nummers bij, maar ik mis een rode draad die de nummers samenbrengt? Het voelt als joh ik heb wat nummers over, laten we dat allemaal op 1 plaat gooien. Maar is het werkelijk garbage, dat ook weer niet.
Ah het zijn dus eigenlijk 2 albums op 1 plaat… dan snap ik de keuze om deze genres te mixen niet…
Wel interessant om te merken dan ik Speakerboxxx meer kan waarderen dan The Love Below.
Deze plaat is echt weird.
Ik ga wel lekker op dat experimentele.
Intro was chill en Armageddon was weirdly funky.
Wat een heerlijke plaat!
Bij het eerste lied ben je meteen in Cuba en met je herinneringen bij de film Chef.
Ik moet wel toegeven dat ik hem de eerste paar nummers sterker vind dan de laatste paar nummers.
Heerlijk rustgevend, lekker als achtergrond muziek.
Toen ik er later nog eens naar luisterde deed het mij niet mega veel.
Wel tof om muziek te horen vanuit niet westerse invloeden en dat in een overwegend witte mannen muziek lijst
Generic witte mannen van middelbare leeftijd muziek uit de 70s
Wel enorm die sound, maar het doet mij niet perse veel ofzo.
Prima om naar te luisteren tijdens het eieren bakken op kamp
Wat is dit dan weer voor een plaat?!
Een echte parel!! Zoveel impro en experimentele muziek. Je wordt gewoon meegenomen naar een andere wereld.
Dit album lijkt mij echt vet om met 4HoMet te luisteren!!
Tot nu toe valt het mij alleszins mee hoeveel witte-mannen-van-middelbare-leeftijd-muziek er voorbij komt…
Ik luister vaak ‘s ochtends al naar een album. Dat was een verschrikkelijke fout… Ik kan niet anders zeggen dat ik mega opgefokt raak van deze herrie. Ja het is knap hoe de muzikanten het ritme en tempo in een lied kunnen opbouwen en versnellen, ja sommige liedjes hebben oké stukken; like suïcide.
Nee ik luister het niet graag en nee ik kom dit album niet doorluisteren.
Nostalgie helpt bij deze plaat…
Linkin Park luisteren op mijn kamer in mijn tienertijd, waarin ik mezelf zielig vind. Beetje vriendloos Bleach en Naruto luisteren…
Maar dat is misschien ook wel kenmerkend voor Linkin Park, boze tiener muziek.
De intro van in the end brengt mij ook terug naar de methode Staal, waarin groep 8 op die beat een rap moet schrijven.
Boaring AF…
Echt van die liftmuziek.
Prima op de achtergrond, maar niet het soort muziek waarvan ik er echt intens naar wil luisteren.
Dus prima ofzo?
Geen idee, beetje in de midden.
Wederom een plaat voor witte mannen van middelbare leeftijd.
Toch merk ik dat ik dit muzikaal aantrekkelijker vind om naar te luisteren, dan de afgelopen WMvML plaat. Ergens tussen een 3 en een 4 in.
Lekker plaatje!
Weird, funky, electric en een sound.
De ambiance is wel chill, niet alle nummers waren bangers.
Wel intens om een doordeweekse plaat te luisteren van 1 1/2 uur
Beter dan gemiddeld, maar ook weer niet het einde.
Meer dan 2 uur… mijn eerste echte langspeelplaat ;).
Hoewel het wederom een WMvMLplaat is, kan ik deze wel echt appreciëren.
Wat ik er enorm aan kan waarderen is het jazz achtige, waarin ze met elkaar op het podium binnen hun liedjes en akkordenschema aan het jammen zijn.
Zeg ik dat zo goed?
Ik denk eerder een 3.5, maar ach ik rond hem af naar boven.
Wat een keigoede album coverart! Maar zou de plaat dan niet milktiger moeten heten? Of omdat het uit haar borst komt en het aan de tijger geeft, geeft zij dus tigermilk?
Deze plaat komt uit 1996, maar het eerste liedje voelt niet nineties, eerder ouder.
Het heeft ook wel wat weg van John Denver; Leaving on a jet plane.
Ik word niet heel warm van deze plaat, zelfs niet in deze godvergeten aardverschroeiende hitte.
Meestal ga ik wel lekker op melancholie, als witte hetroseksuele man is mijn leven natuurlijk ook helemaal kut… niemand maakt ergere dingen mee dan ik.
Maar dat terzijde, deze plaat was te laf? Ik weet niet, als ik melancholie luister wil ik geraakt worden tot op het bot, dit kwam niet eens door mijn opperhuid heen.
Niet door de woorden en ook niet door de feel van de muziek. Misschien dat ik onwetend ben en blijkt straks dat jullie hier lyrisch om zijn… maar voor mij is dit smaakloze koffie. Dan zet ik liever een plaatje op van Kids With Buns.
Ik vond deze plaat wel chill, ik denk dat deze plaat ook echt nice is met een leuke drugs.
R.E.M is toch wel peak WMvMLmuziek… daarom wil ik graag nu op de rem trappen met dat genre. Wanneer is het genre WMvML leeftijd genoeg geweest?
Ik ben er al klaar mee, laat staan hoe jullie daar tegenover staan met 100+ extra albums.
Heerlijk album.
Leuk dat er veel gesampled is. Sommige teksten/ tunes herken ik van andere artiesten.
Zouden Fugees dan de OGs zijn?
Goeie feel, beats on point. Fijn om weer even uit de wereld van WMvML te stappen.
Oké ik zag dat deze plaat uit ‘70 komt, dus ik dacht daar gaan we weer… weer een WMvMLplaat.
Dat is deze plaat toch een welkome verrassing. Het is een heerlijk mellow smooth jazzy plaatje.
Zijn stem tja… het doet mij te veel denken aan Jeroen van Koningsbrugge als hij aan het improviseren is en dan moet doen alsof hij de tekst kent.
Ik merk dat ik dat dan wel weer irritant vind.
Er zit wel veel feel verschil in de nummers, wat ik overigens niet irritant vind.
De bass 70 disco sound die hierin zit, althans dat denk ik, vind ik magistraal.
Zoveel nostalgie en bekende deuntjes! Nu weet ik niet precies of dit hele album ironisch was of enkel wat nummers, om te laten zien we kunnen prima popmuziek maken. Maar pop is best wel saai, dus liever maken we onze eigen muziek.
Ik vond het een heerlijke plaat om naar te luisteren toen we vanuit Voorhout met de nieuwe bakfiets naar huis aan het fietsen waren.
Mijn eerste Bowie plaat! Mijn verwachtingen zijn heel hoog …
Hoewel ik het niet het beste Bowie albumpie vind, kan ik er wel oprecht enorm van genieten.
Het blijft een waanzinnige artiest die steeds weer nieuwe dingen bleef proberen en ontwikkelen.
Deze plaat was weird. Funky, jazzy, underground? Echt zo’n 70s plaat, waar je als heroïne junk naar luisterde.
Er zat een chille flow in
Welkom in de Wonderlijke Wereld van boze tienermuziek…
Niet helemaal mijn ding, ik denk een 2.5…
Huh Hadden we deze week niet ook al eerder de Stooges?
Ik kon niet zo goed in dit album komen, ik weet niet zo goed hoe dat kwam. Misschien moet ik het later nog eens beluisteren, voor nu een matige 2 ster
Wat een moderne muziek, waarschijnlijk in die tijd nog wel…
Opzich wel van genoten, vooral lekker in de avond.
Ik weet niet goed wat ik er nu van vind… dus maar een middenmode
Dit is echt niet mijn muziek.
Deze soul funky rap valt mij goed.
De feel van deze plaat is enorm chill, lekker uptempo en toch relaxerend.
Heel chill, gaaf hoe experimenteel dit klinkt! Of dat ook zo is, geen idee.
Een mooie plaat om in de flow te komen.
Lekker voor tijdens het lezen of even mijn hersenen uit te zetten.
Echt een eind jaren 60, 70 sound.
Iconisch in haar tijd, maar niet meer van deze tijd?
Soms heb je van die albums of artiesten die ook 50 jaar later nog steeds mee kunnen, ze voelen niet verouderd. Dit album heeft dat voor mij niet, dit is een zoetsappig romantisch plaatje. Zonder rauwe randjes of sprankel. Luistert gewoon prima weg, misschien wel nice als je aan de heroine zou zitten. Al heb ik dat nooit gedaan en zou ik dat ook niet aanraden. Tenzij iemand jouw ergste vijand is, dan is zo’n opium misschien wel een goede aanrader…?
Wederom een echte ‘60 & ‘70 sound.
Dit is muzikaal vele maten beter dan Van Morrison. Het gitaarspel van Hendrix is niet voor niets legendarisch. Wat een psychedelica!
Hoewel deze plaat is, voelt het voor mij niet verouderd.
Wel opvallend dat we 3 echte ‘70 platen achtereen hebben. Ook dit is wederom een echte WMvML plaat. Wel bijzonder hoe anders deze artiesten zijn en toch even iconisch.
Ik vind Paul Simon altijd wat te zoetsappig… en wellicht ook wel wat te poppy…
Maar het is niet dat ik dit echt slecht vind, het voelt voor mij als de autorit naar Frankrijk. Waarin je achterin zit, ruzie maakt met je broer en zus, mega autoziek wordt en alles onder kotst (in de kots emmer), vervolgens kleffe broodjes ei eet en moet luisteren naar de muziek van je ouders; The carpenters, the cats, ABBA, Paul Simon en Art Garfunkel, middel of the road etc.
Toch is de titel van het tweede nummer wel echt briljant. Hierin laat Paul Simon zien dat hij zijn tijd ver vooruit was!
Wat een bijzondere plaat.
Rap met oergeluiden en andere weird shizzle… Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden, wat ik wel weet is dat meer dan 2 uur van deze muziek niet echt hoeft?
Ik ga sowieso niet heel chill op albums die langer dan 1 1/2e uur duren, te lang te veel van hetzelfde ofzo?
Hoewel er zat in deze plaat wel echt veel verschillende liedjes en ambiances. Helaas een middenmode, doordat er ook wel wat mindere tracks op staan.
